آن موقع یعنی از سال ۱۳۵۸ تا ۱۳۷۶ که من در روستای مریک سکونت داشتم، چیزی به نام اینترنت و بازی های کامپیوتری وجود نداشت و تنها شبکه یک و دو و در آواخر نیز شبکه سه به شبکه های تلویزیونی اضافه شد. در روستای مریک کسی تلوزیون رنگی نداشت و حتی در شهر اردل و ناغان عده محدودی تلوزیون رنگی داشتند که جزو طبقه اقتصادی بالا بودند یا خانواده هایی بودند که پدر خانواده در کویت کارگری می کرد. بنابراین آن موقع بر خلاف امروز بیشتر کودکان و نوجوانان به بازی های دسته جمعی و فیزیکی مشغول بودند تا بازی های فکری کامپیوتری.البته بازی شطرنج بازی هم بود یادم هست ما صفحه شطرنج و مار و پله داشتیم و با بردارهایم بازی شطرنج و مار و پله بازی می‌کردیم.

یکی از بازی های محلی پسرانه روستای مریک که من هم مانند بقیه کودکان و نوجوانان روستا آن بازی را انجام دادم، بازی" اَلختُر" Alakhtorبود. احتمالا شرح بازی آن در پیوند کلمه الختر گذاشتم.

محل بازی الختر در زمین خرمن ها بود. ما بیشتر در زمین خرمن خسرو عبدلی الختر بازی می‌کردیم.هم بازی های ما؛ علی حسین پور( بردارم)،عبدالرحیم عبدلی، علی عبدلی(فرزند الله کریم)،نوروز بیگلری،نصرالله غلامی ، مجتبی یزدانپاه و... بودند.

یکی دیگر از بازی های گروهی محلی پسرانه روستای مریک" هَل هَله گرگ چَمبری" بود. که شرح آن را در پیوند بازی نامبرده گذاشتم.

یکی دیگر از بازی های محلی پسرانه دیگر روستای مریک بازی " چُو کِلیت" یا همان چوب و کلید بود.

یکی دیگر از بازی های محلی پسرانه گروهی روستای مریک، " گُو چُو" بود که فکر کنم چیزی مشابه بازی چوگان و بیس بال باشد الان که در اینترنت در مورد بازی گوچو جستجو زدم در آباده فارس به نام" چوگو" معروف است و سالیانه نیز بین استان های مختلف ایران در آباده این مسابقه برگزار می شود که کار برگزار کنندگان آن را تحسین می کنم.

یکی دیگر از بازی های محلی پسرانه روستای مریک " هفت سنگ" بود.

یکی دیگر از بازی های محلی گروهی روستای مریک بازی بود که نام آن بازی را الان بخاطر ندارم اما شیوه بازی آن بدین شکل بود که ۲ گروه در فاصله ۳ تا ۵ متری مقابل هم چندین سنگ" کِله بَرد" روی هم می گذاشتند و سپس هر گروه به تعداد مساوی اجازه پرتاپ سنگ به سمت نشانه های سنگ های چیده شده داشت تا آنها را نشانه گیری و خراب کند و هر گروهی که تعداد نشانه های بیشتری را می زد و خراب می کرد آن گروه برنده آن بازی بود.