ادبیات کودک و نوجوان مهر داوار

این خاطره از گروه واتساپ سرتال رونوشت گردید

✅خاطره وه زون بختیاری؛

نویسنده: حسن نجفی بابادی

حرساس تک و چیر اکرد و کلک برفی همه جا و همه چینه وا بیاری برده بید.

همنه بیدو اگوی غیر خدا هشکنه نبی .آدوم یل لیش واویدن. یه نون و منونی نهاد منه تربه و تُرُکِست سر دورهون، ماشینی به ره نی اَوُد یا ار هم بی وا هشکه نی واستاد. زید به بِندار و اگوی کلاک اونه وا خُس اکشید.

هر میون چندی واستاد زمندی ازید و یه پیاله او ز منه قمقمه که وا گونی شهدنگی پیژنیده بی در اورد و وراسنید و بم اگود هرکه تون او نیخوره وا مو نبرده. بخو جقله

شل کرد به ره و هر چینه اگو که چنه. یو وارگه کا محمدیه هو چشمه کوراوه که بهار اوه. ز ایچو تا سر او کفت رُهی زمین بخر داریم اوچو کُه چَر داریم. حیونونم همیچو او اخردن.

ز کفت که سر زیر واوی گو : زنده واییم ،تیام واز وایین شوا که خوسم هم اگوی همی ولاتنم .

یو وارگه هم تلایل مون اولاد ملایسف و ز ای چو به پس ز اولاد ممجون بی.

راست کوشک واستادیم و رهدیم رُه بُرگه و یه کلیته ز منه جیو دبیتس در اورد و وند به در کوشک و گود ار همی کلیتو نبی ای مالو در خه نیلن. یه گویرتی ز تاشقه کوشک در اورد و پخوری گرنید و او رهد ری سنگ و گود جا خومم همیجونه. زید به در و همطو به دزه در کوشکِ بست و ترکست سا بید.

انگست کشی و گو اوچونه بینی ها ها ها : دکون هالوت همیچو بی. ماشیس اوچو زیده بی. زو کل تر بی که خیراتِ خدا زیدنه گرهدیم.

چوقانه در اورد ورشوند و زی گل بید و گو تشه وا کن. او قل زید و گود جلا خوه قند و چایینه همیچو خوری که تم اده به دهون دی هیچ‌.

دست داد به دست کلاک و وا کل کرد.

زیوا زرو خا قو نیپیرست ولی زوا بیدن یه مستی که اودن هره کال کنن و تریتُلاسون پورسته بین به گل. تاته هم اگود ینون بکال موردار ان. هره کال هیچ مکال.!

یه تی دورلا خس وند و گود ها ها ها. هو وارگه کا شاهمراده داره برداس وراره تا هشک واری که واوی بیاهه زرو . او هم دی نتره. سی زرو و مو دو چی جور یکه.

مال مال آخریه و سال سال آخریه

حرساس تک و چیر اکرد و کلک برفی که منده بی هم توست..

حالا هم

تا سر مزارس مو جوره بید باواممه اخونم. وا اوردن اسم زرو حرساس ز برد بالا سرینس اچیره. سال سال آخری بی و مال مال آخری.