http://sarzaminema.ir

این مقاله از سایت سرزمین ما رونوشت گردید.

پژمان و شهریار با هم دوستی دیرینه داشتند و زمانی نیز پژمان در تبریز مدتی مهمان شهریار شد(سال ۱۳۳۵). شهریار در گفتگویی به نخستین دیدارش با پژمان اشاره دارد: «…کتابخانه ای هست در ناصر خسرو به اسم خیام، … که فقط چند نفر به آنجا می آمدند، استاد سعید نفیسی بود، «پژمان بختیاری» بود، «نیما» بود … بنده هم رفتم … پژمان را هم اولین دفعه دیدم آن موقع من سال چهارم دارالفنون بودم… همچنین به دیدار شاعران با ملک الشعرا بهار در سال ۱۳۰۸ اشاره دارد: …یک روز عید بود و همه شعرا به دیدنش می رفتند… اورنگ، هجرت و پژمان بختیاری و آن «بختیاری» دیگر هم بود که شعر می گفت…»۱

نخستین مجموعه شعر شهریار نیز با مقدمه پژمان بختیاری و ملک الشعرا بهار در سال ۱۳۱۰ منتشر شد.

◀هنگامی که پژمان بختیاری در سال ۱۳۵۳ درگذشت یک نفر به شهریار این خبر را داد که پژمان بختیاری مُرد ! شهریار بسیار متاثر گردید و اشعار زیر را در رثای یار دیرین سرود:

دریغ از پژمان
به من مگوی که"پژمان بختیاری" مرد
بگو که بخت سخن خفت وعهد یاری مرد

ز بعدگلشن آزادی آن عزیز استاد
خبر رسید که پژمان بختیاری مرد

چنین که دوست از پی دوست، می‌رود از دست
در این زمانه بگو رسم دوستداری مرد

نه گلشنی، نه گلی و نه بلبلی مانا
که خاک شوره شد و ابر نوبهاری مرد

پس از «بهار» همه پیشکسوتان رفتند
به کار شعر و ادب آنچه مرد کاری مرد

عجب که خیل اساتید و اهل شعر و ادب
هر آنچه خم کنی انگشت وبرشماری مرد

بجز «رهی» نشنیدم کسی چو پژمان
بدین شکنجه و آلام و بی‌قراری مرد

علی پرست، شب نوزدهم از رمـضان
شبی که خون علی شدبه کوفه جاری مرد

نه آل احمد و پشت سرش حجازی رفت
که روح نثر نویسی و زر نگاری مرد

قلم دگر نه به شمشیر ماند و نه به گرز
که پهلوانی و آئین شهسواری مرد

امیدوار نباشی نظیر اینان را
که با عقیم زمان، این امیدواری مرد

زین میانه کسی هم که راه خود کج رفت
نماند و مرد لیکن به شرمساری مرد

نصیب دین وعقبی حلال آن کس باد
که رستگار شد وهم به رستگاری مرد

تو «شهریار» ننازی به شهریاری خود
که ازتوهم دگر آن ذوق شهریاری مرد
آذرماه۱۳۵۳ شمسی
شهریار

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
۱ـ گفتگوه با شهریار، جمشید علیزاده، ۱۳۷۹. ۲ــ شهریار ، دیوان، جلد سوم ، ۱۳۷۳، صص ۴۰۵ـ ۴۰۴ .
* سایت سرزمین ما

منبع:
sarzaminema.ir
..