آموخته های جلسه 333 انجمن های ادبی ناغان

گزارش جلسه سیصد و سی سومین نشست انجمن های ادبی ناغان در خبر قبلی منتشر شد . قصد دارم نکاتی که در این جلسه آموختم و آموزنده بودند را نیز با مخاطبان این رسانه به اشتراک بگذارم. آقای سیاوش فتاحی ( حدود سن 75 سال)در این نشست گفتند در دوره دوم ابتدایی در روستای قدیم ناغان(شهر فعلی ناغان) یکی از دانش آموزان مشق هایش را برادرش که دستخط خوبی داشت نوشت. معلم کلاس به وی مشکوک می شود و به او می گوید: آیا این مشق هایت را خود نوشتید؟ او به دروغ گفت: بله. با امتحان کردن نوشتن دانش آموز دروغ وی بر ملا می شود چون دست خط وی متفاوت بود. تا اینجای داستان برای ما بعد از گذشته حدود 45 سال از گذشت این اتفاق یک رویداد معمولی است و ممکن است یک دانش آموز هم مشق هایش را کسی دیگر بنویسد یا از ترس تنبیه معلم دروغ بگوید. اما واکنش دیگر دانش آموزان مدرسه برای ما جالب و شنیدنی شد. آقای فتاحی در ادامه گفتند: فردای آن روز دانش آموزان مدرسه با صدای آرام در گوش همدیگر پچ پچ می کردند که فلان دانش آموز دروغ گفت و دروغ گفتن را عیب بزرگی می دانستند و آنقدر برای شان دروغ گفتند زشت بود که حتی با صدای بلند در جمع خودمانی آن را نمی کفتند. این داستان یک داستان واقعی است که زمانی نه چندان دور در سرزمین ما چقدر دروغ گفتن، عیب بزرگی بود و کسی که دروغ می گفت چقدر به بدنامی متهم بود و دروغ دگویان انقدر اندک بودند که انگشت نمای خلق بودند. اما الان چه؟ آیا دروغ گویی عادی نشده؟ و دروغگو تطهیر؟ این را نوشتم تا آینده گان بدانند فرهنگ یک سرزمین چطور دچار تغییر و تحول می گردد و هنجارهای اجتماعی چگونه دستخوش تغییر می گردند.

نویسنده: ناصر حسین پور

چند پیشنهاد برای حفظ زبان بختیاری در این نشست مطرح شد از جمله:

1- ساخت ترانه های با محتوا و غنی بختیاری

2- ساخت آثار نمایشی بختیاری و فیلم نامه ها به زبان بختیاری

3 - تبادل فرهنگی و هم اندیشی در بستر فضای مجازی و حضوری

4- ارتباط انجمن های ادبی استان با هم در قالب شرکت در نشست های ادبی همدیگر.

5- معرفی و تجلیل مفاخر زنده ی معاصر بختیاری به نسل نوجوان و جوان در نشست های ادبی در قالب دعوت از آنان در جلسات یا خوانش و معرفی آثار آنان.