یادش بخیر زمان کودکی وقتی مادرم پنیر درست می‌کرد آب پنیری که درون تاس (ظرف بدون درب رویی) جمع می شد را دور نمی ریخت و آن را درون کماچ(قابلمه) روی آتش می گذاشت تا مقداری تبخیر می شد و سپس آن را از شیرپال(پارچه ای سه گوش دوخته شده، صافی) عبور می‌داد و آنچه می ماند ماده ای سفید رنگ بود که به آن "لوُر" luor می گفتند. لور از نظر مزه ، بی مزه بود و ما به آن نمک می زدیم و با نان می خوردیم. امروز داشتم مقاله ای در خصوص مزایای تغذیه ای آب پنیر می خواندم که یادم به گذشته افتاد که گذشتگان ما چه فرهنگ غنی داشته اند با آن‌ که آن دوران علم تغذیه مانند امروز پشرفت نداشت ولی مادران ما اهمیت تغذیه ای آب پنیر را می دانستند.

یادش بخیر زن عموی بنده(زن ملا حسین آقا، مانسا) گاهی که لور درست می‌کرد برای ما کودکان می آورد و می گفت؛ بخورید که قوه داشته باشید. من متعجبم که یک پیرزن ۳۵ سال پیش از کجا می دانست که لور مقوی است. یادش به نیکی