غزلی از محسن فرداودی
هے خوماخوم مینِ فِرگِت ایرُم و جون ایگِرُم
تا وه خوم یاهُم که نیدے بُضغ و بارون ایگرم
برفِ سنگینت چنو تَہمِسته رے یَک رے دلُم
تا بخو وابوهہ اَو از نو زمہسون ایگرم
تا بریدے از دلم دل، خنده از جونُم برید
هُمدرُنگُم درد اَوید و لَو به دندون ایگرم
هر غمے مینِ دل مو جا خوسہ داره ستین
سی غمِ تو مَیلسے چے سر دیارون ایگرم
تا خیالِ مو ایوفتہ مِن خیالِ خالِ تو
هے خیالِ سر نہادن بہ بیاوون ایگرم
#محسن_فرداودی
+ نوشته شده در جمعه هفدهم فروردین ۱۴۰۳ ساعت 23:8 توسط ناهید بهارلو
|
این وبلاگ به نهاد یا سازمان خاصی تعلق ندارد و مستقل عمل می کند.