امروز مورّخ ۱۴ تیرماه روز قلم و قلم داری است. روزی که باید قدر قلم را دانست و برای وجود او شاکر بود.

سالهاست خیلی کم دست به قلم می شوم و بهانه های مختلفی برای این کار دارم که مطمئناً قلم عذر مرا پذیرا نیست و از دستم شِکوِه مند است.

قلم عزیزم تو خود می دانی که چقدر برایم ارزشمندی و نبود تو باعث دلسردی من است. حال فقط کمی مرا درک کن تا اوضاع خود را رو به راه کنم، خدا می داند در روح و جانم چه حرفا و پیام های ناگفته و نانوشته ای است که انتظار قلم را می کشند ولی اکنون حسّش نیست تا حسّی، شوری نباشد، تو هم از هم نشینی با من لذّت نمی بری، قلم عزیزم، قلم با گذشتم از من مگذر و مرا تشویق کن که به سویت بیایم هر چند ناراحت هر چند دلشکسته هر چند مشغول ولی برایم هم چون خدا شو که هرلحظه از هم نشینی با تو سیر نشوم.

قلم: مینای عزیزم می دانم چقدر با زمانه مشغولی ولی من هم به وجودت نیاز دارم اگر تو نباشی چه کسی غم های مرا تراش بزند، اگر تو نباشی حسّ بیهوده بودن دارم و اگر تو نباشی چه کسی مرا نوازش کند و با من نجوا کند.

مینا جان بیا تا دوباره از نو شروع کنیم، مرهمی باشیم برا زخم ها و جانی دوباره به روح بشر ببخشیم. یادت هست سالها پیش همیشه از شادی و شادمانی می نوشتی و برای شادی دیگران و دادن انرژی به آن ها می کوشیدی، حال بیا و دست از غم ها بِشوی که غم هم چون آب روان می گذرد و نوبت شادی تو هم می رسد.

مینا جان با من از نیکی ها بنویس و هرگز مرا آلوده به نوشتن بدی ها و تلخی ها مکن، بیا تا با هم جانی دوباره بگیریم، خود دانی که ما لازم و ملزوم یکدیگریم و از وجود هم احساس خوب و سبک بالی داریم. بیا و مرا زنده کن و به پرواز دنیای زیبای احساسات و عقلانیّت ببر که هر دو هم شیرینند و هم آموزنده.

کاغذ هم دلش برای ما تنگ شده نامرد! کاغذ هم با ما قهر است، کاغذی که روزی برای داشتنش لحظه شماری می کردند الان با دنیای الکترونیک و علم روز در حال منسوخ شدن است ولی ما نباید بگذاریم کسی که می تواند ننویسد و قلم و کاغذی که مرهم نویسنده هستند از او گرفته شوند، ما باید روح کتاب را تازه کنیم و دوباره به کتاب زندگی بدهیم، سالهاست مردم از کتاب فیزیکی فاصله گرفته و چشم ها را دچار کتاب های الکترونیکی کرده اند، دیگر کسی خیلی کتاب نمی خرد و این خود آسیبی است به روح کتاب و نویسنده ی آن و حتّی خواننده ای که سرمایه اش چشم های اوست ولی با دنیای الکترونیک سوی چشم ها را گرفته و از خواندن کتاب لذّت چندانی نمی برد، هر چند که دنیای الکترونیک خالی از فایده هم نیست و خود مزایای بالقوّه ی دیگری دارد.

به هر حال وقت است تا خود را بیابی و دوباره با قلم و کاغذ اُخت شوی. این از ما گفتن بود، مخلص تو، قلم😉