ادبیات کودک و نوجوان مهر داوار

اون موقع در بیشتر روستاهای ایران از جمله روستای مریک یا روستای مهریک خبری از ایزوگام یا قیر گونی پشت بام خانه ها نبود بلکه مردم به ناچار از مصالح موجود در محیط خود استفاده می کردند . سقف خانه ها از دار یا همان تنه ی صاف درختان استفاده می کردند و روی دارها از " نی" یا برخی افراد که چوب های باریک و پرحجم درختان که به آن" شَبِه" shabe می پوشاندند و سپس روی آن ها پلاستیک یا "حَلبی" می گذاشتند و سپس ۱۰ تا ۱۵ سانتی متر" گِل" یا " شُل" shol( طرز تهیه شل به این شکل بود که خاک را با کاه و آب قاطی می کردند و به هم می زدند تا خوب خودش را بگیرد و به هم بچسد و گاهی برای این کار با پای برهنه یا چکمه لاستیکی روی شل راه می رفتند و گاهی نیز برای قولم بیشتر از خاک کاه یا سماط الاغ(کود الاغ)استفاده می کردند)می ریختند و در ادامه بین ۲۰ تا ۴۰ سانتی متر خاک خشک