من چندین شعر کلاسیک شامل رباعی و غزل از نیما یوشیج را از نظر فنی و مضون آفرینی بررسی کردم، دیدم در این گونه قالب های شعری بیشتر آثار او نسبت به سایر شاعران هم‌عصر خود از جمله ملک الشعرای بهار ضیف‌ترند. به همین دلیل این فرضیه در ذهن من قوت گرفت که شاید نیما شویج به دنبال نوآوری در شعر نبود بلکه چون او نمی توانست در ساختار رسمی شعر کلاسیک موفق شود دست به ساختار شکنی شعر کلاسیک زد.