انسان زاده ی طبعیت است و این طبیعی است که زادگاهش را دوست داشته باشد گاهی این دوست داشتن شکل افراطی به خود می گیرد و انسان اشیای پیرامون خود را بیشتر از افراد نزدیک خود دوست دارد مانند دوست داشتن خانه، باغ، کار،شغل، هنر ، ادبیات ، پرندگان، حیوانات و...

برداشت من: این است هیچگاه نباید روابط انسان با اشیا جایگزین روابط انسان با انسان شود.