تقدیم به کهن شهر باستانی ام ایذه

ای کُهِ مُنگشتِ تو اَفتو نشون

وارگهِ دشتِ دلت آسمون

ای گل باوینه و سُهر ِتنوش

الهک و اشکفت تو مَینا بنوش

ایل به شوگار تو لیز ایکنه

کوگ به کُهسار تو لیز ایکنه

ای کُهِ مُنگشت تو چوقا به وَر

ناده لچک الهکنه کِی به سر؟

ای کُهِ اسبید تو دشت چویل

کول فرح نامه ی تاریخ ایل

ای کُرِ چوقا به وَرِ بی قرار

دشت تو از اَلهکه تا شهسوار

ایل گل و چالِ گلِ مالمیر

عاشق افتو به مُلِ مالمیر

یاد گلا سُهرِ بهاری و خیر

یاد دلا هفت و چهاری و خیر

یاد گلا سوز و گلا سیر تو

یاد تیا خسته ی مندیر تو

دل که خَشه سوسنِ مالِ تونه

اِی همه صحرا خَشِ حال تونه

لُف زنه کارون مِنه شوگار تو

پیت ایخوره مِن کُه و کهسار تو

تا اِده مِن تهده ی شیمَن لَکِت

چیوه زنه مُل به مُلِ الهکت

ای دل تو مازه ی زَهمِ بلیط

غیرِ غم تو چِنه سهم بلیط

کوگ دَری از کُهِ زرد تونه

مال گل از قلعه ی سرد تونه

دشت دلت پر ز غُواره ، بِخَوس

بخت تو چی بخت کُناره ،بِخَوس!

وحید کیانی