بیژن حسینی عالیمحمود فرزند آعزیزقلی در سال ۱۳۴۵ در شهرستان مسجدسلیمان دیده به جهان گشود. وی پس از گذرانیدن تحصیلات عالی و اخذ مدرک لیسانس ادبیات فارسی به تدریس در آموزش و پرورش زادگاهش پرداخت. «بیژن» در زمینهٔ سرودن غزل، دوبیتی و سایر گونه های شعر به گویش بختیاری از استعداد زایدالوصفی برخوردار است دوبیتی های عاشقانه و لطیف او سوخته دلی شاعرانی نظیر باباطاهر و فایز را در ذهن خواننده تداعی می.کند. تسلط روان وی به واژگان بختیاری به اشعار او صلابت و انسجام خاصی بخشیده است.
مجموعه غزلیات بیژن با عنوان 《بُرگ چَوگ》 به طبع رسیده است.
از اشعار اوست:

دنیا به قشنگی و قشنگی بــه تـیاته
شوگار بلندم ز بلندی میاته

شوگارِ سیاه داره سیاهی ز دو زلفت
اِسپیدی روزا همه وا چشمِ سیـاته

جونُم که به چشمون سیاه دیدت و بِینِت
چی حاکه و هَر دَم به خدا ونده به پاته

دل طاقت دیــــریته نـــداره مـــــنِ سینه
سی دیدنه مرزنگ و لوت هَی به نیاته

------------------------------------------

مو چی فرهاد کُهکَن هی زَنُم تیشه به مِنجا دل
که تا وُر دل دِر آرُم مو نگار ماهِ شیرینُم

اِناله 《بیژن》 مجنون ز جَور یار بی ایمون
که وا زُلفون خنجرگون بِرِهدى دِى وَلا حِينُم

---------------------------------------

ولا هَر شَوْ دِلت وام ایکُنه جنگ
ولا هَر شَوْ ز دستس ایکُنُم بَنگ

نِشینم هَر شوی تا رو گِرِیوُم
که بَلكُم اَو کُنِه هَرسُم دلِ سنگ

------------------------------------------

گُدُم ياهِی رسی وُلا به دادُم
ایاهی ایکُنه وا حَنده شادُم

تو کِردی جِنگِر غَم وُر دل مو
وُ چی خَرمِن بِزَیدی تو به بادم

-------------------------------------

دلِ زارم هــَـنـی یادت وُباسِه
هَنی ناوَنده درد تو بِناسِه

زِ بَس که پاپَتی ویده به دینِت
هَنی حارِ بیاوون تَنگه پاسِه

--------------------------------------

دل ای پاته زِ زَنجیرس بِکَش دَر
که تا تیته نکرده هَرسِ حِين تَر

مَوابُو جُور ليوه بَندِ زُلفِس
که زیر تیخِ زُلفس نِی بَری سَر

-------------------------------------------

بِخَو دیدُم کمندِ پَل مِنِ ریت
مُو دیدم پِنگِ باده وُر مِـنِ مـیـت

مُو بَنگت کِردُم وُ ها وُم ندادی
زَخَوجِستُم وُ دیدم مُردُمه سِیت

http://telegram.me/shere_bakhtiyari