ادبیات کودک و نوجوان مهر داوار

            *...بهون من...*
*سالهاست سیاهپوش دردهای تاریخ است*

✍️ *حسین حسن زاده رهدار*
         
از کهن روزگاران انسان با نزدیکترین ابزاری که در دسترس داشت برای رفاه و سهولت زندگانی اش آن را به خدمت می گرفت . *همچنانکه موی سیاه بز  سر پناهی شد بر سیاه چادر مردمان کوچرو  بختیاری و دیگر عشایر لُر.* این سر پناه *بهون* نام دارد که ویژه *چادر لُر بختیاری و دیگر زاگرس نشینان* است در اصطلاح امروزین سیاه چادر  بختیاری نامیده می شود که بیشتر از *موی بز به مناسبت رطوبت ناپذیری اش و سیقلی نوع موی بز به راحتی از ریزش و نفوذ هر نوع رطوبتی را به داخل جلو گیری می کند* و آنهم به مناسبت انقباض و انبساط موی بز دراثر تغییرات جوی است که خانه ای شد برای کوچروهای اقوام لر و زاگرس نشینان.
 
در زبان لُری مینجایی بهون را *دا وار* می گویند . که همان *خانه و وار مادری* است  شاید بخاطر ساختن و بافتن آن توسط مادران است که اینگونه واری زیبا آفرینش می یابد و در زبان لُری بختیاری *دا وار* معنی  *سرزمین مادری* را می دهد که از نظر مفاهیم هردو  واژه از غنای بار معنایی  زیبایی برخوردارند .