کتاب " فریاد گنگ" مجموعه شعر زنده یاد احمد آذری دهکردی است که در سال ۱۳۸۷ توسط انتشارات مرید در ۳۴۴ صفحه منتشر شده است.
کتاب در برگیرنده ی غزلیات، قصائد و مدایح، داستان‌ها منظوم، ترکیب بند، اشعار آزاد ، قطعه ی ادبی، چهار پاره ها، دوبیتی ها و تک بیتی هاست.
در این مجال به بررسی دوبیتی این اثر می پردازیم.
در صفحه ی ۲۸۶ شاعر علت سرایش دوبیتی را "پرخاشجویی افراد ساکن کوهپایه دانست که نمی توانند با زندگی شهرنشینی سازگاری پیدا کنند." که این نتیجه گیری غیر علمی است.
جایی دیگر در همین صفحه یک " پورنوشعر" در قالب دوبیتی آورده است و می نویسد سراینده ی" دوبیتی هیچ قید و بندی ، برای خواسته و میل باطنی خویش قایل نیست.
در پایان مقدمه ی بخش دوبیتی ها، شاعر کار خود را استثنا قلمداد می کند که بر خلاف دوبیتی های مردم ساده دل... مطابقت ندارد...
این خود انگی است به مردم روستایی که شاعر آن ها را ساده دل نامید و شاعر در پایان به طور غیر مستقيم نتیجه گیری می کند دوبیتی های خودش( بر خلاف دوبیتی های روستایی) داری نکات اخلاقی و آموزنده است و حتی تصور می کند که به سبک جدیدی از دوبیتی دست یافت که آن را" دوبیتی های شاعران امروز" نامید.
شاعر در مقدمه بخش دوبیتی های خود مردم کوهپایه نشین را متهم به سرایش " دوبیتی پرنو" متهم می کند ولی خود در صفحه‌ی۳۱۳ ،۳۰۳،۳۰۲ همین عیبی که بر آن تاکید داشت تکرار می کند.
نا شاعرانگی ، شاعر فقط میخاد قافیه شعر را پر کند ؛ " به واقع بی دلیلم کرده ای تو" صفحه ی ۳۱۲ .

شاعر در مقدمه مدعی رعایت عروض و قافیه است اما در برخی ابیات قافیه را رعایت نمی کند به عنوان مثال " چه ها" و " بپا" و " فریادها" همچنین در صفحه ی ۳۰۶ " شرینه " و آیینه " و "دینه " را هم قافیه پنداشته است. همچنین از " ما" دوبار به عنوان قافیه استفاده نمود صفحه ی ۲۹۶.
همچنین در برخی مصرع ها خطای وزنی دارد مانند؛ " من و بال شکسته ، دام صیّاد" ،صفحه ی ۳۰۰ ، " گریزم از نگاه و تیر و صیّاد" صفحه ی ۲۹۹، " ز جانم پاک کن تلخیّ ایّام، صفحه ی ۳۰۹ ،
استفاده از تشبیه های نادرست مانند ؛ " کلامت خوش تر است از سیم و زر هم" ، برای همسرش این مصرع را گفته؛ " به بر آتش به سر پروانه دارم" ،

شاعر در برخی ابیات خطاهای دستور زبانی دارد مانند؛ " شب ابر است و مه در آسمان نیست" ، بگو تا از چه مادر زاده ای عشق" صفحه ی ۳۰۵،

به طور معمول بوسیدن لب معشوق انجام می شود ولی اینجا شاعر " لب لعل خندان مادر " را می بوسد!!!

" ناصر حسين پور "