در هیاهوی مشغله‌های روزمره زندگی،گاهی انسان خودش را برای همیشه گم می کند و نمی داند ابزار در خدمت انسان ها هستند نه این که انسان ابزاری است برای خدمت به اشیاء. بعد از خدا محوری، محوریت تلاش انسان باید خود انسان باشد. درست است که انسان برای حفظ بقا و افزیش رفاه نیاز به توسعه ی ابزار دارد ولی نباید ابزار جایگزین انسان شوند یا از انسان ها استفاده ابزاری شود یا نباید انسان ابزاری تولید کند که بجای افزایش رفاه باعث افزایش درد و رنج انسان شود.

برای این که انسان در دریای گرفتاری ها و مشعله های درد آور و لذت بخش زندگانی گم نشود نیاز است برای خود سنگ راهی نشان کند.

سنگ نشان انسان همواره ،باید هدف آفرینش او باشد.