"سرزمین چهارمحال و بختیاری"

اویدن پیایل به تی آشکاری

چی افتو که زیده زکه آسماری

به که زیده افتو وریسین که حالا

سوارون رسسن سی دشمن شکاری

تو سردار مهری ، دلیری، رشیدی

تو فاتح به کرنالی و قندهاری

تو تش وندیه مین دل دشمنامون

به تاریخ ایران ، گو نامداری

تو چی افتوی مین ایل و محالا

درخشان چی خورشید فصل بهاری

بیو تا بو ینن که تو شیر مردی

تو دشمن ستیزی ، گو سربداری

بیاین بیاین به تیمون دیاری

سر راهتون گل انیم یادگاری

به هرجا بری پاونی من تیاسون

منه چارمحال منه بختیاری

بیو تا بریم سوزه و دشت شیم بار

به منگشت و تاراز و که آسماری

که افتو زنه قله هانه دم صو

نه مهنین کر و کول و با رنج و خاری

سر و حونمون پای فدا ملک ایرون

که از او گریدم رنگ بهاری

ز جونم مبادا غمت پر بگیره

که با عشق تو جون گریده قراری

وطن سرزمین گل مهربونی

پر از شور و شادابی و استواری

به ای فصل و ای سرزمین خدایی

چه خوبه که با هم کنیم میل یاری

دل تش گرده از ای آه و دردت

به قربون دلتنگی و رنگ زرد

به قربون او کاکل خینی تو

بگو خاطراتی به مو از نبردت

به ایرونیون صد هزار آفرین باد

همیشه بهارا بهار برین باد

به این ملت دین مدار الهی

عنایاتی از سید المرسلین باد

وطن سی تو بهتر بود از دل و جون

به خاک و طن بهترین جان نثاری

به تیمون نویده به عالم دلیری

چی رزم آورون و گو بختیاری