قربون همو دار بلند کد و بالات؛ استاد فیضالله طاهری اردلی، فیض اله طاهری اردلی با صدای شاعر
قربونِ همو دار بلند کد و بالات
کوگینه مَرو، شُل مَکُ پا وا قِرومینات
مالانه وِ یَک ریزه جیرنگِشتِ ریالات
ایبوهِه حَسیدِیم به ناونده یِ بُن نات
تون هرکه پِرِسنی و تون او آیه ی بُرگات
دنیا مکُن سی همه مون دارِ مکافات
قربونِ هَمو دارِ بلندِ کَـد و بالات
کس نیده به دورون چونو سولِ تروتازه
اَر فیس کُنی فیس به تیپِت اِبرازه
ایکَهنه ز دینت کُرِخو مازه به مازه
سربسته بُگُم که سر اِی قصه درازه
دنیانه مکُن سی همه مون دارِ مکافات
قربونِ هَمو دارِ بلندِ کَـد و بالات
اِز سِکّه وَنی مَهنِه تو هَرسا اِزنی دَر
افتونِه تو اِز دورِ مِـدارِس اِوَنی دَر
آستاره مِنه ، سایِه یِ تو روزِ کُنه سَر
زونی ز همه اِیبُرِی ای سولِ سکَنَدر
صد بیشه یِ چندار اِخوسه به ورِ سات
قـربـون همـو دار بلندِ کَدِ و بالات
هر روز،خدا گرَده به دِینِت که به جُورِت
پیغمبَری هِدی که خدا نیکُنه زورِت
معراج اکُنه عرش بیا لَم به حضورت
تا دِر بخوره دورِ ضریحِ پَلِ بورِت
شُل شُل بکن و مُنجِزه کن وا قِرومینات
قـربـون همـو دار بلندِ کَدِ و بالات
هرکی تونه اِیبینه یه عُمری غَزل اِیگُ
تهریف لواتن اِده و اِز عسل اِیگُ
اِز برچِ تیا ، خال لو و بُرگِ خَل اِیگُ
اِز پِیت و کِرنجِ سَروزلف و ز پَل اِیگُ
بَندِ غزل و مثنوی اِز بافه ی ِتُرنات
قـربـون همـو دار بلندِ کَدِ و بالات
ای کاش چی بَالِشتِ پری زیرِ سرِت بوم
چی بچه یِ نُهری همه رو وَر نظرت بوم
چی سایه اخوم که همه وَخ همسفرت بوم
عشقم یُونه عمری شو و رو دَروِدِرت بوم
دنیانه ایارُم و اریزوم به ورِ پات
قربونِ همو دار بلنده کد و بالات
جورِ جووهِ یی ، کاش که بیدُم به ورِتو
تا چِف بغل آبوم به دورِ کمَر تو
نیخوم که به گرده بشری دور ِ ورِ تو
هی دور به خَردُم شو و رو دورِ سَر تو
ایمون اوردُم به تو و آیه یِ برگات
قـربـون همـو دار بلندِ کَدِ و بالات
اِز رَه برسی کَهنِه ز دینِت جَر و جاهل
کُرگَل اِزنِن گاله و دورگل اِکِشِن کِل
با دیدن تو ، کار همه ، ایبووه مَشکل
وا اِز همه یِ دار و ندارس بِکَنِه دل
آه مو و صد جورِ مو گُل وَسته به دیندات
قربونِ هَمو دارِ بلندِ کَـد و بالات
هر سا تو بیای مال اِبوِوه دَوگَهِ مَحشَر
وا بُرگِت اِدی گَهپ و کوچیرِ دمِ خَنجَر
هر روز خدا مینه ولاتی اَونی شَر
سر تو همه رو جر ، همه رو جر ، همه رو جر
هر سا اِدراهی مِنه مال اِیبوِه کالات
قـربـون همـو دار بلندِ کَدِ و بالات
من مال یکی نی نبو اِز دستِ تو شاکی
تو وا همه داری سِروکُرکُر نگو وا کی ؟
اِز اورک و شالو بِگه تا موری و راکی
دَینِ همه ئِی جاهلِ نادی تو به نا کی ؟
مِن کَل کَل با تو یِکی نیدوم نبوه مات
قربونِ هَـمو دارِ بلندِ کَد و بالات
دِینِت مِنه مالا چِقُذر حرف بُلنده
اِز کار تو و کِسم بَدِت ایل زَمنده
هرجا اِنیهری دلی من دامِ تو بنده
اِز حدِ حساوَم رَده ، نشمار که چَنده
چَند ایلِ خدا زیده همه وَستنه وابات
قربونِ هَـمو دارِ بلندِ کَد و بالات
سی تو اقمه دادومه دستِ کس و ناکس
سر تو ز همه زخمِ زوون اشنیدومه اِز بَس
ایخُم بکشم دَس ز تو ، دل نیکشه واپس
ای لولِ خومی لولِ خومی ، ای خومه بی کس
مَندُم که چه کاری بکَنُم وا خوت و کارات
قـربـون همـو دار بلندِ کَدِ و بالات
حالا که به دارِ کدِ تو ، وَس سروکارُم
تا روز قیومت سرِ دارِت ندرارُم
وا بند و طِناف پلِ بورت بِزه دارُم
ایخُم گُل حَسرت نَزَنه دَر ، ز مَزارُم
سرخاکِ مزارُم بِتُرک وا قِرومینات
قـربـون همـو دار بلندِ کَدِ و بالات
فیض الله طاهری اردلی
برای شنیدن این شعر زیبا با صدای شاعر در پیام رسان ایتا اینجا را اشاره نمایید.
این وبلاگ به نهاد یا سازمان خاصی تعلق ندارد و مستقل عمل می کند.